Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

Σχετικά με τα επεισόδια για το "Coprus Christi"


Σκηνή από την παράσταση

Πολύς ντόρος έγινε για το το "Coprus Christi" μια θεατρική παράσταση η οποία τελικά δεν προβλήθηκε μετά από παρέμβαση "υπερασπιστών" της Ορθοδοξίας. Το εν λόγο έργο είναι όντως βλάσφημο προς τον Ιησού Χριστό. Όμως ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, ας επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει υπερασπίζομαι την Ορθοδοξία και τον Χριστό. 

Ξαφνικά όλοι γίναν υπερασπιστές της Ορθοδοξίας. Κάποιοι άσχετοι, που έξω από τα θέατρα έβριζαν ασύστολα (παράδειγμα Ορθοδόξου υπερασπιστή). κάποιοι με σταυρούς και φωνές. Κάποιοι σαν δαιμονισμένοι έσχιζαν διαφημιστικά του εν λόγο θεάτρου. Άλλοι ρατσιστικά έβριζαν τον Αλβανό(;) σκηνοθέτη. Σε κάποια φάση οι "υπερασπιστές" είχαν σύγκρουση με τα ΜΑΤ όπου εκεί φάνηκαν να διαλύονται.

Δυστυχώς, στις μέρες μας καταντήσαμε παράξενοι άνθρωποι. Ακόμη και οι άνθρωποι της εκκλησίας βγαίνουν εκτός πραγματικότητας και πλέον λίγοι είναι αυτοί που γνωρίζουν το πραγματικό νόημα του Χριστιανισμού. Γιατί το να είσαι Χριστιανός δεν είναι ταμπέλα, δεν είναι το θρήσκευμα στην ταυτότητα (που έχει βέβαια διαγραφεί), δεν είναι η σημαία του δικέφαλου, δεν ασπάζεσαι κάποια ιδέα ή μια ιστορική πραγματικότητα. Όχι, ο χριστιανισμός δεν είναι κάτι τέτοιο. 

Καταρχάς, ο Χριστιανός ασπάζεται εξ ολοκλήρου την διδασκαλία του Χριστού. Αν πιστεύει σε αυτήν θα πιστεύει στην ιστορία που οι Ιουδαίοι θα λιθοβολούσαν μια μοιχαλίδα (πόρνη). Γνωρίζει ο κάθε Χριστιανός πόσο μεγάλο αμάρτημα είναι αυτό. Παρόλα ταύτα ο Χριστός τους είπε "ο αναμάρτητος να ρίξει την πέτρα" και όλοι άφησαν κάτω τις πέτρες.

Θα γνωρίζει επίσης την παραβολή του καλού Σαμαρείτη. Θα γνωρίζει επίσης την ρήση του Ιησού "τι διαφορά θα έχετε από τους αμαρτωλούς αν αγαπάτε τους φίλους σας, σκοπός σας πρέπει να είναι να αγαπάτε τους εχθρούς σας". Θα γνωρίζει επίσης την γνωστή ρήση: "Όποιος θέλει οπίσω μου να έλθει". Θα γνωρίζει χιλιάδες άλλα παραδείγματα του Χριστού. 

Τι νόημα τελικά του Χριστιανισμού είναι η συγχώρεση, η πραότητα, η αγάπη, η προσευχή για την σωτηρία όχι μόνο της δικής μας ψυχής αλλά και κάποιου συνανθρώπου μας που έχει κάποιο πρόβλημα. Είτε αυτό είναι αμαρτία είτε αυτό είναι προσωπικό. Ο Χριστός μας δείχνει τον δρόμο, μας δείχνει τις πράξεις που πρέπει να ακολουθούμε σε κάθε περίσταση και περίπτωση. Επομένως, η κάθε πράξη μας πρέπει να κινείται Χριστοκεντρικά. 

Ποιο το νόημα λοιπόν να βρίζεις; Να κατεβαίνεις με τους Σταυρούς στους δρόμους και να τους περιφέρεις στους δρόμους, για να δείξεις τι; Ποιο το νόημα να χαλάς την ψυχραιμία σου; Να θεωρείς τον συνάνθρωπο σου γραικύλο και αμαρτωλό και βλάσφημο; Μπορεί να είναι ναι, αλλά εσύ που έχεις την ορθή πίστη τι κάνεις για να τον σώσεις; Με το να κάνεις τις αντιχριστιανικές πράξεις νομίζεις θα συνετίσεις κάποιον; Ποιος είσαι εσύ που θα γίνεις υπερασπιστής του Θεού; Τόσο αδύναμο θεωρείς τον Θεό που δεν μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό του; 

Θα ήταν Χριστιανικό αντί όλοι αυτοί οι υπερ-Ορθόδοξοι να μαζεύονταν για διαδηλώσεις και καταποντισμούς να μαζεύονταν για προσευχή, για μια αγρυπνία, κάτι που θα ωφελήσει τον άλλο που είναι πλανεμένος. Αντα αυτού επέλεξαν την βία. Ευτυχώς πάντως ο Χριστός δεν μας δίδαξε αυτό. Ο Χριστός έβαλε το αυτό ενός από τους στρατιώτες που τον συνέλαβαν πίσω όταν του το έκοψε ο Πέτρος. Ο Χριστός ταπεινώθηκε για μας. Που είναι λοιπόν το παράδειγμα του και ο λόγος του; Που είναι η χάρη που πρέπει να προσευχόμαστε για να μας δίνει και να μας φωτίζει τις πράξεις μας;

Επειδή όμως, η Ορθοδοξία κρύβει ένα μεγάλο νόημα πίσω από την διδασκαλία της μπορεί κάποιος πολύ εύκολα να δει τι έγινε μετά από τέτοιες βίαιες εκδηλώσεις. Εν τέλη βοήθησε; Και τι βοήθησε; Δεν προβλήθηκε το έργο. Δεν πιστεύω να χαίρεται κάποιος όταν παρόλο που δεν προβλήθηκε το έργο πολλοί άνθρωποι είδαν ένα πρόσωπο Χριστιανών μουσουλμανικό.  Άνθρωποι που δεν γνωρίζουν την εκκλησία τώρα πολύ πιθανόν να μην θέλουν. Και εκεί είναι που χάνεται ο σκοπός της εκκλησίας. 

Γιατί σκοπός αυτής δεν είναι να ικανοποιεί ο καθένας την περηφάνια του ότι είναι Ορθόδοξος. Αλλά ο άνθρωπος μπαίνει στην εκκλησία άγριος και βγαίνει ήρεμος, μπαίνει στην εκκλησία συγχυσμένος και βγαίνει καθαρός, μπαίνει με μίσος και βγαίνει με αγάπη, μπαίνει με περηφάνια και βγαίνει με ταπείνωση. 

Ας προσευχηθούμε λοιπόν τόσο για τους συνανθρώπους μας που κατάντησαν αν μεταδώσουν τέτοιου είδους έργο αλλά επίσης και για τους υπόλοιπους ανθρώπους της εκκλησίας πιο πολύ. Γιατί παρόλο που δεν ακολούθησαν τον λόγο του Χριστού οφείλουμε να προσευχηθούμε για να μας φωτίζει ο Θεός όλους για κάθε πράξη που σκεφτόμαστε να κάνουμε. 




Εδώ βλέπουμε της συγκεκριμένης πιστής που έσκιζε τις αφίσες - διαφημιστικά του έργου.



Εδώ ο τσακωμός με τα ΜΑΤ. Βλέπουμε σε κάποια φάση η σημαία αντί να είναι ψηλά να κυματίζει να καταντά ρόπαλο και να κτυπά (χωρίς κανένα σεβασμό) στα κράνη των ΜΑΤ. Τα υπόλοιπα συμπεράσματα για τα βίντεο δικά σας. 


Τέλος αναδημοσιεύουμε ένα άρθρο Σεβασμιότατου Μητροπολίτου Σιατίστης Παύλου ο οποίος βάζει τα πράγματα στην θέση τους.





Δύο λόγια νοιώθω την ανάγκη να πω ξέροντας πως θα ενοχλήσουν πολλούς. Αφορμή τα όσα διαδρατίστηκαν με ένα άθλιο κινηματογραφικό έργο.

Μέχρι τα πρόσφατα γεγονότα η αντικειμενική κριτική είχε αποφανθεί ότι πρόκειται για ένα έργο αμφιβόλου καλλιτεχνικής αξίας, για μια μετριότητα.


Η δεύτερη πληροφορία που είχαμε είναι ότι οι συντελεστές του, θα επεδίωκαν την σύγκρουση με την Εκκλησία για καθαρά διαφημιστικούς και εισπρακτικούς λόγους.
Ήδη κάποιοι γνωστοί, αγανακτισμένοι πάντα με τους άλλους και ποτέ με τον εαυτό τους, ρωτούσαν τι κάνει η Ιερά Σύνοδος.
Η Σύνοδος όντως απασχολήθηκε με το θέμα, το συζήτησε, είχε τις πληροφορίες για την επιδιωκόμενη σύγκρουση εκ μέρους των συντελεστών της ταινίας και αποφάσισε να αντιδράσει με σύνεση, χωρίς όμως να τους προσφέρει την επιδιωκόμενη ευκαιρία.
Πάντα όμως υπάρχουν εκείνοι που θεωρούν μόνο τη γνώμη τους σωστή. Εκείνοι που πιστεύουν ότι κάθε άποψη διαφορετική από τη δική τους είναι προδοτική.
Λησμόνησαν ότι το καλό πρέπει να γίνεται καλά για να είναι καλό.
Τελικά οι θλιβεροί συντελεστές του έργου πέτυχαν στο στόχο τους.
Διαφημίστηκαν, παρουσιάστηκαν σαν θύματα οι πραγματικοί θύτες, παρουσίασαν σαν τέχνη, την χυδαιότητα του εσωτερικού τους κόσμου, τέθηκαν υπό την προστασία του γνωστού λόμπυ Τατσόπουλος-Ρεπούση και σία και έτσι πέτυχαν οι δήθεν υπερασπισταί του Χριστού να γίνουν οι καλύτεροι διαφημιστές μιας χυδαίας μετριότητας.
Να παρουσιαστεί σαν τέχνη το άτεχνο, σαν σημαντικό το ασήμαντο, να φανούν σαν σπουδαίοι οι μετριότητες, να παριστάνουν τους ηθο-ποιους οι φθορείς και διαφθορείς του ήθους και της αξιοπρέπειας, ανήγαγαν σε μεγέθη ασήμαντα τα θλιβερά ανθρωπάκια.
Ναι είμαι θυμωμένος με αυτούς τους ψευτο-ομολογητές και ψευτο-ήρωες.
Να τα πάρω όμως τα πράγματα με την σειρά.
Θά με ερωτήσετε: Δεν σε ενόχλησε αυτό το άθλιο έργο; Ασφαλώς και πολύ.
Όταν ξέρεις ποιός είναι ο Χριστός που αγαπάς και πιστεύεις και Τον διακονείς σε όλη σου τη ζωή ενοχλείσαι. Ενοχλείσαι από το κατάντημα των ανθρώπων, από την απίστευη διαστροφή της ψυχής τους, από τα θλιβερά απωθημένα και τις μειονεξίες τους.
Λυπάσαι για τη φτήνεια τους, που προσπαθούν να την πουλήσουν για τέχνη. Όμως ξέρεις: Ο Χριστός σου δεν έχει καμμία σχέση με το περιεχόμενο αυτού του έργου. Ότι ο Χριστός σου ΔΕΝ κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια, από τα γυναικάρια και τα ανδρεικελα που ισχυρίζονται ότι κάνουν τέχνη.
Ο καθένας ο,τι έχει δίνει και όλοι αυτοί δείχνουν τι έχουν και ποιοί είναι. Δείχνουν μόνοι τους την ποιότητα τους και ρεζιλεύονται.
Αν οι θερμόαιμοι δεν τους είχαν διαφημίσει, θα είχαν περάσει απαρατήρητοι. Το μόνο που κατάφεραν η θλιβερή θιασάρχης και η παρέα της είναι να επιβεβαιώσουν την γνωστή προφητεία του Γέροντος Συμεώνος για τον Χριστό. «Ούτος κείται εις πτώσιν και ανάστασιν πολλών και εις σημείον αντιλεγόμενον». Δυστυχώς γι’αυτούς κείται εις πτώσιν.
Το δεύτερο που περιμένω να με ρωτήσετε είναι: Μα δεν πρέπει να υπερασπίσουμε την πίστη μας, τον υβριζόμενο Χριστό μας; Ναι, αλλά πως;
Την μέθοδο που χρησιμοποίησαν οι «αγωνιστές» την έχει αποδοκιμάσει ο ίδιος ο Κύριος μας.
Είναι η μέθοδος του Πέτρου που πήγε να υπερασπισθεί το Χριστό με ένα μαχαίρι. Το ίδιο λοιπόν κάνουν και οι σημερινοί που είναι ικανοί να καταστρέψουν, να κτυπήσουν και πιθανώς να λυντσάρουν τους υβριστές στο όνομα της πίστης.
Τι θλιβερό. Αλλά και πόσο επίκαιρο. Ο Χριστός αποδοκιμάζει τη μέθοδο τους. Θα μπορούσε ο Χριστός να υπερασπισθεί τον εαυτό Του μόνος Του.
Με τις λεγεώνες των Αγγέλων Του. Θα μπορούσε να ρίξει φωτιά και να τους κάψει. Αμφιβάλλετε; Δεν είναι όμως αυτό το πνεύμα Του.
Ο Χριστός δεν κινδυνεύει από τα θλιβερά αυτά ανθρωπάρια. Δεν κινδυνεύει από την αναισχυντία των άθεων και των διεφθαρμένων.
Η Πίστη κινδυνεύει από την αμετανοησία των χριστιανών, από την απουσία αγιασμού και αρώματος χάριτος σ’ αυτούς που θέλουν να λέγονται πιστοί.
Κινδυνεύει από την εκκοσμίκευση της πνευματικής ζωής των χριστιανών που αντικατέστησαν τον αγιασμό και το μαρτύριο για την πίστη, αυτή είναι η πνευματική αντίσταση, με το λυντσάρισμα των απίστων.
Δεν θυμίζει αυτό κάτι από Ιερά Εξέταση και μουσουλμανισμό η κάνω λάθος; Αφήσαμε τα βαρύτερα του νόμου και κυνηγάμε τα εντυπωσιακά και τα εύκολα.
Η απάντηση στη βλασφημία και τον χλευασμό της πίστης είναι η αναπλήρωση της πτώσεως των ταλαίπωρων χλευαστών με το περίσσευμα της δικής αγάπης και του δικού μας αγιασμού.
Θέλω όμως να πω και δυό λόγια και στους «επαγγελματίες» υπερασπιστές κάθε χυδαιότητας στο όνομα της τέχνης.
Με τέτοιους υπερασπιστές δεν μεταποιείται η χυδαιότητα, αδικείται η τέχνη, αλλά και αποκαλύπτεται η πνευματική πτωχεία των δήθεν προοδευτικών.
Η ταύτιση της χυδαιότητας με την τέχνη δεν τιμά αυτούς που το επιχειρούν. Ελευθερία του λόγου είναι και η βλασφημία και η αισχρολογία και η ρυπαρότητα.
Είτε όμως μας αρέσει είτε όχι η γλώσσα πάντα λαλεί από το περίσσευμα της καρδιάς και έτσι οι άνθρωποι δεν δείχνουν την ανύπαρκτη ελευθερία τους, αλλά την θλιβερή ποιότητα και το περιεχόμενο της καρδιάς τους και αυτορεζιλεύονται πέρα από τους τίτλους και τους τύπους τους.
Κανένα επιχείρημα δεν αποκτά ουσία και αλήθεια κρυπτόμενο πίσω από το βαρύγδουπο τίτλο του Πανεπιστημιακού Καθηγητή σε μια εποχή που μια τέτοια εκλογή επιτυγχάνεται με την υποστήριξη συντεχνιών ποικίλης μορφής, πολύ περισσότερο όταν κάποιοι αληθινά ικανοί απερρίφθησαν γιατί δεν ανήκαν στην «ομάδα», γιατί τους απέρριψε ο ιδεολογικός Προκρούστης.
Η χυδαιότητα και η αισχρότητα ούτε τέχνη είναι, ούτε πολιτισμός.
Άφησα τελευταία τη «Χρυσή Αυγή» που στην πραγματικότητα είναι «μαύρη νύκτα».
Είναι θλιβερό ότι κάποιοι «χριστιανοί αγωνιστές» ταυτίστηκαν με τη χρυσή αυγή για να υπερασπιστούν τον Χριστό.
Τον Χριστό που η «χρυσή αυγή» τον διώκει, τον προσβάλλει και τον εξευτελίζει καθημερινά και το πράττει στα πρόσωπα, των προσφύγων, των μεταναστών ακόμα και των παιδιών.
Ξεχάσατε αγαπητοί μου χριστιανοί το λόγο του Χριστού «εφόσον εποιήσατε, ενί τούτων των αδελφών μου των ελαχίστων, εμοί εποιήσατε;»
Δεν είναι ο άνθρωπος εικόνα του Χριστού όποιος και εάν είναι; Δεν είναι ένας μετανάστης, ένας πρόσφυγας, ελάχιστος αδελφός του Χριστού;
Δεν είναι ο «πλησίον» της Παραβολής του Καλού Σαμαρείτη; Σύμφωνα λοιπόν με την χρυσαυγίτικη αντίληψη θα έπρεπε ο Σαμαρείτης βλέποντας τον πληγωμένο Ιουδαίο να τον πετάξει στα σκουπίδια, τότε θα ήταν «καλός».
Κάθε εναγκαλισμός και χάϊδεμα χριστιανού η πολύ περισσότερο ιερωμένου προς την Χρυσή Αυγή δείχνει μπέρδεμα φρικτό και ακύρωση της πίστης.
Κανείς δεν μπορεί να παίζει «εν ου παικτοίς». Ο λόγος του Θεού έχει απόλυτο και αιώνιο κύρος.
Είναι άλλο το θέμα των προσφύγων και των προβλημάτων που μια ανίκανη πολιτική ηγεσία άφησε να δημιουργηθούν και άλλο η απόλυτη αξία του ανθρώπινου προσώπου.
Δεν θα ακυρώσουμε την αλήθεια του Θεού για να λύσουμε τα προβλήματα μας. Αντιθέτως τα προβλήματα δημιουργήθηκαν γιατί την αλήθεια του Θεού την αντικαταστήσαμε με την αλαζονεία μας και την επιπολαιότητα μας.
Στώμεν λοιπόν καλώς! Στώμεν μετά φόβου! Η άκρη του κουβαριού είναι του Χριστού το θέλημα και όχι οι αυθαιρεσίες και οι εξυπνάδες των ανθρώπων!